Sprawdzian z polaka

Język zbieramy info


sachol7412	05.04.2008 13:50:53
Grupa: Administrator Posty: 237 #95094 Od: 2007-10-9	W czwartek czeka nas sprawdzian z języka i trzeba byłoby opracowac następujące zagadnienia: -synonim -antonim -polisemia -homonia -frazeologizmy i ich typy -neosemantyzacja -kultura języka -norma językowa -błąd językowy -różnice między polszczyzną mówioną, a pisaną -akt mowy -funkcje tekstów językowych -persfazja -manipulacja -etykieta językowa -zapożyczenia -zmiany znaczeń wyrazów - i jeszcze coś jedno, ale nie mam zapisanego Każdy kto coś wie niech opracowuje to i zamieszcza tutaj

sachol7412	05.04.2008 13:56:25
Grupa: Administrator Posty: 237 #95097 Od: 2007-10-9	Synonim - wyraz lub dłuższe określenie równoważne znaczeniowo innemu, lub na tyle zbliżone, że można nim zastąpić to drugie w odpowiednim kontekście. Synonimia może dotyczyć konstrukcji składniowych (mówić wiersz - mówić wierszem), form morfologicznych (profesorowie - profesorzy) i leksemów. Synonim nie jest inną nazwą desygnatu, jest wyrazem bliskoznacznym. Nie jest również synonimem równoważny wyraz z obcego języka, chyba że utrwalił się w języku danego narodu jako wyraz pochodzenia obcego (obcojęzyczny) Przykłady: dom - chata duch - zjawa

sachol7412	05.04.2008 13:59:23
Grupa: Administrator Posty: 237 #95099 Od: 2007-10-9	Antonim - termin oznaczający przeciwieństwo, odwrotność innego terminu, zaś antonimy to terminy przeciwstawne. Antonimami są np. ciepło - zimno, mądry - głupi, syty - głodny. Dziedzina wiedzy zajmująca się m.in. antonimami to językoznawstwo. Antonimy właściwe podlegają stopniowaniu (np. młody - stary, młodszy - starszy; mądry - głupi, mądrzejszy - głupszy), nie oznaczają niezależnych przeciwstawnych jakości, lecz służą jako leksykalny środek wyrażania stopniowania (por. wysoki - niższy - najniższy, młody - starszy - najstarszy). Antonimy komplementarne to pary wyrazów, w których zaprzeczenie jednego powoduje stwierdzenie drugiego, np. On jest żonaty → On nie jest kawalerem. Do antonimów zalicza się też tzw. konwersje, czyli pary wyrazowe typu kupić - sprzedać, ożenić się - wyjść za mąż.

sachol7412	05.04.2008 14:01:09
Grupa: Administrator Posty: 237 #95102 Od: 2007-10-9	Polisemia - w językoznawstwie zjawisko, w którym jedno słowo ma więcej niż jedno znaczenie, ale dają się one sprowadzić do wspólnego źródła. Przykłady: * powód - 1) przyczyna, 2) termin prawny oznaczający osobę pozywającą do sądu * język - 1) organ, 2) mowa ludzka

sachol7412	05.04.2008 14:01:59
Grupa: Administrator Posty: 237 #95103 Od: 2007-10-9	Homonimia wyrazy o różnym pochodzeniu i znaczeniu, które w wyniku procesów fonetycznych zaczęły brzmieć tak samo. Zjawisko to występuje w morfologii fleksyjnej (synkretyzm form fleksyjnych) oraz słowotwórczej (por. ranny - zraniony, ranny - o poranku), a także w słownictwie (wyrazy homonimiczne, np. bal - przyjęcie (fr.), bal - kłoda (niem.)). O znaczeniu homonimu decyduje kontekst, w jakim on występuje. "Pies na łapie łapie pchły."

sachol7412	05.04.2008 14:05:26
Grupa: Administrator Posty: 237 #95105 Od: 2007-10-9	Związek frazeologiczny, frazeologizm – utrwalone w użyciu połączenie dwóch lub więcej wyrazów, które ma znaczenie najczęściej niedające sprowadzić się do prostej sumy znaczeń swoich składników, np. biała flaga, marzenie ściętej głowy, wypić duszkiem albo pójść po rozum do głowy. Do związków frazeologicznych zaliczane mogą być także przysłowia, porzekadła, sentencje i maksymy. Związki frazeologiczne dzielimy według dwóch kryteriów: ze względu na charakter gramatyczny (tzw. klasyfikacja formalna) lub ze względu na rodzaj zespolenia (tzw. klasyfikacja znaczeniowa, semantyczna). Pierwszy typ klasyfikacji nakazuje wyróżnić: * wyrażenie (ośrodkiem frazeologizmu jest rzeczownik, przymiotnik, imiesłów przymiotnikowy, czy rzadziej przysłówek, jak np. krokodyle łzy, dziadowski bicz, częstochowski rym, krótko i węzłowato itd.) , * zwrot (ośrodkiem frazeologizmu jest czasownik lub imiesłów przysłówkowy, występują inne wyrazy, jak np. zakochać się na zabój, wciskać kit etc.) * frazę (taki związek frazeologiczny to zdanie lub równoważnik zdania, przy czym elementy pozostają ze sobą silnie zespolone znaczeniowo – np. człowiek człowiekowi wilkiem, kij ma dwa końce itd.). Klasyfikacja semantyczna wyróżnia frazeologizmy: * luźne - każdy człon zachowuje swoje znaczenie, są to połączenia wyrazowe których znaczenie jest wypadkową wyrażeń składników i których składniki możemy zmieniać zależnie od treści tego co chcemy za ich pomocą wyrazić np. "drewniany dom" * stałe - związki, których składniki nie mogą ulegać zmianie bo zmieni się ich treść np. "drzeć z kimś koty", "patrzeć przez różowe okulary" * łączliwe - połączenia wyrazowe, których składniki są w silnym stopniu powiązane znaczeniowo, są to połączenia bardziej utarte niż połączenia luźne, ale jeszcze nie zawierające składników o zatartym znaczeniu; o łączliwości decyduje częstość jego użycia oraz bliższa łączność treściowa składników niż w związkach luźnych np. "dobić targu". Pochodzenia stałych związków frazeologicznych dopatruje się w Biblii (np. alfa i omega – pierwotnie początek i koniec, czyli określenie Boga; obecnie człowiek wszystkowiedzący), mitologii (np. Janusowe oblicze – dwulicowość), literaturze (np. dantejskie sceny – odniesienie do obrazu piekła Boskiej komedii Dante Alighieri; obecnie wydarzenia straszne, przeraźliwe), historii (np. pójść do Canossy nawiązujące do wydarzeń roku 1077; obecnie pójść z przeprosinami), dawnych obyczajów (podać czarną polewkę, rzucić rękawicę), życiu codziennym (stanąć kością w gardle, siedzieć z założonymi rękoma, z niejednego pieca zjeść chleb itd.) oraz wyrażeń gwarowych i slangowych (poczta pantoflowa z gwary warszawskiej). Część związków frazeologicznych ma międzynarodowy charakter, jak choćby angielskie too many cooks spoil the broth (dosł.: "zbyt wielu kucharzy (ze)psuje rosół") i polskie gdzie kucharek sześć tam nie ma co jeść.

sachol7412	05.04.2008 14:06:23
Grupa: Administrator Posty: 237 #95108 Od: 2007-10-9	Nadawanie wyrazom nowych znaczeń. Oprócz neosemantyzacji dokonującej się pod wpływem obcym rozwija się, oczywiście, neosemantyzacja rodzima. Takimi nowszymi neosemantyzmami są np. określenia nagłośnić, wyciszyć sprawę, wnioskować o coś, komórka — telefon komórkowy.

siepla	08.04.2008 23:08:53
Grupa: Użytkownik Posty: 36 #97118 Od: 2007-10-17	Nadawanie wyrazom nowych znaczeń. Oprócz neosemantyzacji dokonującej się pod wpływem obcym rozwija się, oczywiście, neosemantyzacja rodzima. Takimi nowszymi neosemantyzmami są np. określenia nagłośnić, wyciszyć sprawę, wnioskować o coś, komórka — telefon komórkowy

siepla	08.04.2008 23:10:29
Grupa: Użytkownik Posty: 36 #97119 Od: 2007-10-17	Kultura języka (od łac. cultura - uprawa, uprawnienie czegoś, dbanie, troszczenie się o coś, pielęgnowanie) - to troska o język ojczysty, duma z jego wielowiekowych tradycji oraz działalność mówiącego nim społeczeństwa, zmierzająca do jak najlepszego opanowania, bogacenia i doskonalenia środków językowych. Wieloznaczny termin, wyraźnie związany z wartościującym rozumieniem kultury. Oznacza on umiejętności poprawnego (czyli zgodnego z normą językowa) posługiwania się językiem, zarówno w mowie, jak i w piśmie. Wszelkie odstępstwa od normy traktowane są jako błędy językowe bądź jako innowacje językowe. Przez ten termin rozumie się zwykle stopień znajomości środków językowych i sprawności operowania nimi przez ludzi posługujących się danym językiem

siepla	08.04.2008 23:12:23
Grupa: Użytkownik Posty: 36 #97120 Od: 2007-10-17	Norma językowa to pojęcie z zakresu językoznawstwa normatywnego. Norma opisuje elementy systemu językowego uznawane za wzorcowe i poprawne, motywując to względami historycznymi, tradycją i kulturą językową, estetyką i uzusem. Powstanie normy językowej wymaga jej skodyfikowania i pojawia się w związku z powstaniem literatury piśmienniczej w danym języku. Norma językowa kodyfikuje przede wszystkim formę pisaną danego języka. Kodyfikacja normatywna obejmuje gramatykę (normatywną), ortografię (zasady pisowni), ortofonię (zasad wymowy) oraz słowniki poprawnościowe. Tylko na gruncie normy możliwe jest mówienie o błędzie językowym. Historycznie najwcześniejsze formy kodyfikacji polegały właśnie na przytaczaniu przykładów form niepoprawnych. Również pierwsze gramatyki oraz gramatyki szkolne miały często charakter normatywny

adi	09.04.2008 13:34:10
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97215 Od: 2007-10-16 Ilość edycji wpisu: 1	Wrzucam co mam Zapożyczenia językowe inaczej pożyczki, wyrazy obce to zjawisko przechodzenia pewnych cech jednego języka do innego. Pojęcia tego używa się w odróżnieniu od słownictwa rodzimego. To wszystkie obce w strukturze danego języka wyrazy, zwroty, typy derywatów, formy fleksyjne, konstrukcje składniowe, związki frazeologiczne. Zapożyczenia właściwe Zapożyczone zostają słowa wraz ze swoimi znaczeniami. Najczęściej pierwotne formy ulegają spolszczeniu. Przykłady: burmistrz - niem. Burgmeister - przejęcie słowa i znaczenia (przewodniczący miasta), spolszczenie pisowni.; Strukturalne przedstawienie to kalka niem. Vorstellung (vor-przed; stellung-stawianie) nastolatek od ang. teenager, Frazeologiczne punkt widzenia od fr. point de vue, nie ma sprawy od ang no matter

adi	09.04.2008 13:34:36
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97216 Od: 2007-10-16	Styl (językowy) to relacja między formą oznaczającą a treścią oznaczaną wypowiedzenia, czyli według nazewnictwa Noama Chomsky'ego napięcie między strukturą głęboką a strukturą powierzchniową tekstu. Można zatem powiedzieć, że jest to relacja między tym, co znaczy dany tekst, a tym, którymi znakami językowymi i konstrukcjami składniowymi znaczenie to jest wyrażane. Styl rozumiany jest więc w potocznym ujęciu jako sposób wyrażania określonej treści. NAUKOWY: ˇ występowanie właściwych dla danej dziedziny terminów naukowych, nie zawsze zrozumiałych dla ogółu ˇ zapożyczenia z języków obcych ˇ brak środków obrazowych i figur stylistycznych ˇ stosowanie zdań wielokrotnie złożonych, często o skomplikowanej budowie ˇ przytacznie faktów ˇ brak odwoływania się do uczuć i wyobraźni czytelnika URZĘDOWY: ˇ formy bezosobowe ˇ strona bierna i zdania bezpodmiotowe ˇ pewna grupa wyrazów, które występują w podaniach urzędowych ˇ oficjalność ˇ kategoryczność zobowiązań ˇ jasny i zwięzły POTOCZNY: ˇ wyrażenia i zwroty zaczerpnięte z języka ˇ bogata frazeologia o charakterze potocznym ˇ niesprecyzowany zakres znaczeniowy wyrazów ˇ swobodna, nieregularna składnia ˇ zdania pojedyncze i równoważniki zdań ˇ wysoka ekspresyjność i zabarwienie emocjonalne ˇ występuje dużo słów i wyrażeń ordynarnych, ale i dowcipnych, żartobliwych ˇ przedrostki -uś, -ik, -ka, które służą zwykle do tworzenia zdrobnień, w stylu potocznym nadają zabarwienie pejoratywne lub ironiczne

adi	09.04.2008 13:35:04
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97217 Od: 2007-10-16	Błąd językowy to pojęcie z zakresu językoznawstwa normatywnego oznaczające odstępstwo od skodyfikowanej normy językowej. Kodyfikacja normy obejmuje istnienie gramatyki normatywnej, ortografii (zasad pisowni) i ortofonii (zasad wymowy starannej). Większość słowników ma charakter normatywny. O błędności czy poprawności danej formy można mówić tylko z punktu widzenia jakiejś normy. Przykłady: 1. Widziałem tę piękną kobietę. (Forma zgodna z normą polszczyzny wzorcowej, staranna) 2. Widziałem tą piekną kobietę. (Forma niezgodna z normą wzorcowej, zgodna z normą użytkową, swobodna, potoczna, coraz częściej też pisana) 3. Widziałem go z tą kobietą. (Forma zgodna z normą wzorcową i użytkową) 4. Widziałem go z tę kobietą. (Forma hiperpoprawna na gruncie normy wzorcowej, utworzona przez analogię do tę w bierniku). • BŁĘDY GRAMATYCZNE o Błędy fleksyjne:  wybór niewłaściwej postaci wyrazu,  wybór niewłaściwego wzorca odmiany,  wybór niewłaściwej postaci tematu fleksyjnego,  wybór niewłaściwej końcówki fleksyjnej,  nieodmienienie wyrazu, posiadającego swój wzorzec deklinacyjny,  odmienienie wyrazu, któremu nie można przypisać wzorca odmiany. o Błędy składniowe:  w zakresie związku zgody,  w zakresie związku rządu,  w używaniu przyimków,  w zakresie używania wyrażeń przyimkowych,  niepoprawne skróty składniowe,  niepoprawne konstrukcje z imiesłowowym równoważnikiem zdania,  konstrukcje niepoprawne pod względem szyku,  zbędne zapożyczenia składniowe. • BŁĘDY LEKSYKALNE o Błędy słownikowe (wyrazowe):  neosemantyzacja; używanie wyrazów w niewłaściwym znaczeniu,  mylenie znaczeń wyrazów podobnych brzmieniowo lub morfologicznie i ich niepoprawne wymienne stosowanie,  posługiwanie się pleonazmami,  nadużywanie wyrazów modnych. o Błędy frazeologiczne:  zmiana formy frazeologizmów wskutek wymiany, redukcji lub uzupełnienia składu związku,  zmiana formy frazeologizmu wskutek zmiany postaci gramatycznej jednego ze składników,  zmiana znaczenia frazeologizmu,  użycie frazeologizmu w niewłaściwym kontekście, powodującym odżycie znaczenia dosłownego. o Błędy słowotwórcze:  używanie formacji zbudowanej niezgodnie z polskimi modelami słowotwórczymi,  zastosowanie niewłaściwego formantu,  wybór niewłaściwej podstawy słowotwórczej. • BŁĘDY FONETYCZNE o Niepoprawna wymowa:  pojedynczych głosek,  grup głoskowych. o Literowe odczytywanie wyrazów: o Redukcja głosek i grup głoskowych, o Niepoprawne akcentowanie wyrazów i form wyrazowych. • BŁĘDY STYLISTYCZNE (UŻYCIA) o Niewłaściwy dobór środków językowych w określonej wypowiedzi, niedostosowanie ich do jej funkcji:  używanie elementów oficjalnych w wypowiedziach potocznych,  używanie elementów potocznych o charakterze publicznym,  stylizacja językowa nie mająca uzasadnienia w treści i charakterze stylowym wypowiedzi. o naruszenie zasad jasności, prostoty i zwięzłości stylu: • BŁĘDY ZEWNĘTRZNOJĘZYKOWE (ZAPISU) o Błędy ortograficzne:  używanie niewłaściwych liter i połączeń literowych w zapisie,  niewłaściwa pisownia łączna lub rozdzielna; także niewłaściwe użycie dywizu,  niewłaściwe używanie wielkich i małych liter na początku wyrazów. o Błędy interpunkcyjne:  brak właściwego znaku interpunkcyjnego (zwłaszcza przecinka),  zbędne użycie znaku interpunkcyjnego,  użycie niewłaściwego znaku interpunkcyjnego.

adi	09.04.2008 13:35:19
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97218 Od: 2007-10-16	Polszczyzna mówiona a pisana. Rodzaj przekazu komunikatu (przekaz ustny bezpośredni, radiowy, telefoniczny, pisemny) oraz wiążące się z nim odmienności sytuacji komunikacyjnej to czynniki, które wpływają w sposób istotny na jakość wypowiedzi. Teksty przekazywane ustnie, tj. mówione można podzielić na: - mówione spontanicznie; - na odtwarzające tekst pisany (recytacje, wyuczone na pamięć mowy). Tu będzie nam chodziło o podstawową grupę tekstów mówionych, tj. teksty spontaniczne, w sposób wyraźny różniące się swoją budową od tekstów pisanych. Teksty mówione spontanicznie mogą stanowić wytwór dyskusji naukowych, rozmów dyplomatycznych, a więc kontaktów językowych oficjalnych, w trakcie których rozmówcy starają się bardzo kontrolować sposób wypowiadania się, upodabniać go do formy tekstów pisanych. Tu chcielibyśmy zająć się językiem mówionym potocznym, charakterystycznym dla rozmów codziennych, w kontaktach nieoficjalnych, bezpośrednich. Język pisany może być również językiem wtórnie pisanym, tj. zapisem tekstów mówionych. Tak jest w dużej części utworów dramatycznych, dialogów powieściowych. Język mówiony różni się od języka pisanego przede wszystkim dużo większym udziałem całej sytuacji aktu komunikacyjnego w przekazie treści. Wiążą się z tym liczne wypowiedzi eliptyczne, w których niepełny znaczeniowo tekst uzupełniany jest tym, co jest oczywiste na tle danej sytuacji mówienia. Wiele cech języka mówionego łączy się z samą formą przekazu. Formułowanie myśli nie zawsze przebiega tak szybko, jak tego wymaga ustna wypowiedź, stąd takie cechy języka mówionego, jak: • obecność wyrazów i wyrażeń opóźniających, zarówno na początku zdań, jak też w środku; • obecność różnego typu wykolejeń składniowych: - zdań gramatycznie niespójnych, zwanych anakolutami; - zdań eliptycznych- niedopowiedzeń; - niepotrzebnych powtórzeń wyrazów w dwóch kolejnych zdaniach; - poprawek własnego tekstu; - mowy zależno – niezależnej; - wyrazów i zdań wtrąconych Konieczność szybkiego formułowania treści powoduje pozostawanie przy takim toku składniowym, jaki narzuca bieg myśli. Przejawia się to niejednokrotnie: - w inwersji szyku zdania pojedynczego; - w stawianiu na początku wypowiedzenia wyrażenia odnoszącego się do tematu zdania, a we właściwym zdaniu zastępowania go zaimkiem- potok składniowy, tj. bardzo długie, wielokrotnie złożone zdania o nie zawsze jasnych stosunkach wzajemnych.

adi	09.04.2008 13:35:38
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97219 Od: 2007-10-16	Akt mowy (od łac. actus – czyn, ang. speech act) - wypowiedzenie skierowane przez nadawcę do odbiorcy, którego celem jest przekazanie komunikatu za pomocą systemu znaków językowych. Akt mowy dzieli się na dwie fazy: mówienie – faza podstawowa i zrozumienie słów osoby mówiącej – faza wykonana jest przez odbiorcę. Akty mowy zaczął badać brytyjski językoznawca i filozof języka John Langshaw Austin (fundamentalna praca pt. How to Do Things with Words, 1962 r.) - wśród zdań języka naturalnego wyodrębnił on takie, których nie da się ocenić pod względem prawdziwości, a jedynie skuteczności (fortunności). Są to tak zwane performatywy (teoria performatywów). Ten prosty podział zastąpił następnie Austin bardziej rozwiniętą klasyfikacją - wyodrębnił trzy potencjalne aspekty aktów mowy: lokucyjny (tworzenie i artykułowanie wypowiedzi), illokucyjny (intencjonalność wypowiedzi), obecny np. w obietnicach, ostrzeżeniach, prośbach, perlokucyjny (dodatkowe, wtórne oddziaływanie na odbiorcę), obecny wtedy, gdy wypowiedź wywołuje u odbiorcy jakiś efekt (reakcja emocjonalna, wykonanie pewnej czynności). Teoria aktów mowy opiera się na spostrzeżeniu, iż przy pomocy języka można nie tylko przekazywać informacje, ale i tworzyć fakty społeczne. W szczególności istnieje kategoria wypowiedzi, które nie opisują w ogóle świata, ale tworzą go i w związku z tym nie mogą podlegać ocenie prawdziwościowej klasycznej logiki. Dotyczy to na przykład deklaracji w rodzaju "Ogłaszam zebranie za zamknięte". Teoria ta stawia sobie za cel wszechstronną analizę aktów mowy oraz ich typologię. Klasyfikację aktów mowy, zawężając pojęcie do tzw. "genrów mowy", przeprowadziła Anna Wierzbicka. John Searle, uczeń J. L. Austina, wyróżnił (w swym Speech Acts: An essay in the philosophy of language, 1969): akty bezpośrednie - intencja mówiącego odczytywana jest niezależnie od sytuacji np. Podaj mi szklankę wody. akty pośrednie – tekst aktu należy odczytywać kontekstowo, w różnych sytuacjach tekst może mieć różne znaczenie, np. okrzyk Och! może być w zależności od związanych z jego wypowiedzeniem okoliczności związany z radością, bólem lub strachem. Badaniem problemu właściwego rozumienia aktów pośrednich, jak również teksów, których nie należy odczytywać wprost (aluzje, ironia) zajmuje się lingwistyka tekstu. Według Searle’a można wyróżnić pięć typów aktów mowy: asercje – ich celem jest przedstawienie sądów, np. wątpienie, podziw, przeczenie itp. Przykłady: Nie sądzę, abyś tak wiele zarabiał. Bardzo mi się podoba to mieszkanie. akty dyrektywne – ich celem jest wywarcie nacisku na odbiorcę i wpłynięcie na jego zachowanie, np. rozkazy, prośby, pytania. Przykłady: Natychmiast przyjdź do domu! Proszę Państwa o zapięcie pasów. akty komisywne – ich celem jest podjęcie działania albo zobowiązanie, np. obietnice. Przykłady: Będę codziennie zmywać naczynia. Obiecuję więcej nie krzyczeć. akty ekspresywne – ich celem jest wyrażenie własnych stanów emocjonalnych, postaw np. gratulacje, kondolencje. Przykłady: Och, tak bardzo mi przykro. To cudownie! akty performatywne – ich celem jest stworzenie nowego stanu rzeczy.

adi	09.04.2008 13:35:51
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97220 Od: 2007-10-16	Funkcje tekstów językowych 1. Funkcja informatywna – zawiera informacje o świecie, ludziach... Funkcję informatywną pełnią : - rozprawy naukowe;- encyklopedie, leksykony;- podręczniki;- audycje informacyjne (dziennik telewizyjny, radiowy);- depesze, zawiadomienia, ogłoszenia np. prasowe, radiowe;- wykłady Cechą języka tej odmiany tekstów jest jednoznaczność, rzeczowość, brak słownictwa oceniającego i nacechowanego emocjonalnie , brak środków stylistycznych (np. porównań, metafor itp.) 2. Funkcja ekspresywna – wyraża pewne uczucia i stany [emocje]; (funkcja ta jest w zasadzie nieświadomie realizowana przez każdy tekst, zwłaszcza mówiony). Cechy takich tekstów to na przykład : - obecność słów nacechowanych emocjonalnie (zdrobnienia, z grubienia);- zdania wykrzyknikowe;- środki stylistyczne (np. epitety, apostrofy) Za typowe teksty pełniące funkcję ekspresywną uznamy utwory należące do tzw. Liryki osobistej, niektóre recenzje czy listy. Funkcję ekspresywną odnajdujemy w wypowiedziach potocznych (radość, podziw, oburzenie itd.) np. Ach, to wspaniale! Niech go licho weźmie ! 3. Funkcja impresywna – dąży do kształtowania postaw i zachowań odbiorcy : - przejawia się w wydawaniu stanowczych nakazów zachowań (komendy, zarządzenia, polecenia służbowe itp.) - porady, instrukcje, regulaminy, prośby, apele do dobrej woli człowieka (podania, instrukcje, poradniki, hasła, slogany) - w publicystyce, w przemówieniach, poezji przejawia się w postaci ocen i sądów o powinnościach odbiorcy. Celem takiego tekstu jest wpłynięcie na poglądy, zachowanie odbiorcy, nakłonienie go do konkretnych działań czy wybrania jakiejś postawy. Funkcję tę znajdziemy także w przysłowiach np. „Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje.” „Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe”. Funkcję impresywną cechuje pojawienie się : 1. czasowników w trybie rozkazującym (np. zastanów się, zobaczcie); 2. form kategorycznych (np. nie wolno, trzeba, powinniście); 3. słownictwa oceniającego (cudowny, beznadziejny) Ta funkcja języka łączy się zawsze z informatywną (nawet slogan reklamowy informuje) – trzeba umieć ocenić, która z nich dominuje. Skutecznemu nakłanianiu towarzyszy też na ogół funkcja poetycka języka (np. środki artystyczne) 4. Funkcja poetycka – jej celem jest zachwycić, zaskoczyć lub rozśmieszyć odbiorcę. Tekst o funkcji poetyckiej pełen jest porównań, przenośni itp. Funkcja poetycka tekstu nie ogranicza się tylko do poezji. Z funkcją tą spotykamy się w przemówieniach, prozie czy też lirycznej, w różnego typu żartach, przysłowiach itp. Przejawia się często w rozmowach potocznych, korespondencji, w żargonach zawodowych, uczniowskich, a więc wszędzie tam, gdzie dąży do odświeżenia języka, przełamania szablonu. 5. Funkcja fatyczna – jest to funkcja nawiązywania, podtrzymywania kontaktu lub sygnalizowania jego zakończenia np. hej!, cześć, witam, dzień dobry, aha, jak leci?, halo!, baj baj!, bywaj, do widzenia, do zobaczenia Tego typu wyrażenia o niczym nie informują, ale komunikują, że chcemy nawiązać, podtrzymać lub zakończyć kontakt z partnerem aktu mowy. Celem niektórych wypowiedzi nie jest wcale nawiązywanie kontaktu z odbiorcą, ale oddziaływanie na otaczający świat. a. Funkcja stanowiąca – tekst zmienia coś w rzeczywistości pozajęzykowej (np. słowa „Ogłaszam was mężem i żoną” czy „Zwalniam pana z pracy”.) b. Funkcja magiczna - wszelkie zaklęcia, przekleństwa itp.

adi	09.04.2008 13:36:11
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97221 Od: 2007-10-16	Perswazja (łac. persuasio) - sztuka przekonywania kogoś do własnych racji. Różni się od manipulacji tym, że przekonanie danej osoby do czegoś nie zaszkodzi jej w późniejszym czasie. W działaniu perswazyjnym wykorzystuje się trzy techniki oddziaływania na odbiorcę: apelowanie o zajęcie określonego stanowiska i podjęcie określonego działania; sugerowanie pożądanych interpretacji i ocen; racjonalne uzasadnianie słuszności prezentowanych poglądów.

adi	09.04.2008 13:36:21
Grupa: Użytkownik Posty: 130 #97222 Od: 2007-10-16	Manipulacja (łac. manipulatio - manewr, fortel, podstęp) - w psychologii oraz socjologii to celowo inspirowana interakcja społeczna mająca na celu oszukanie osoby lub grupy ludzi, aby skłonić je do działania sprzecznego z ich dobrem/interesem. Zazwyczaj osoba lub grupa ludzi poddana manipulacji nie jest świadoma środków, przy użyciu których wywierany jest wpływ. Autor manipulacji dąży zwykle do osiągnięcia korzyści osobistych, ekonomicznych lub politycznych kosztem poddawanych niej osób. Ogólnie, manipulacja jest formą zamierzonego i intencjonalnego wywierania wpływu na osobę lub grupę w taki sposób, by nieświadomie i z własnej woli realizowała działania zaspakajające potrzeby/(realizowała cele) manipulatora. Manipulować można treścią i sposobem przekazywania informacji. Manipulację określono też kiedyś obrazowo jako "włamanie do umysłu ofiary i podrzucenie tam własnych pomysłów lub opinii w taki sposób, aby ofiara pomyślała, że sama jest ich autorem." Środkami manipulacji mogą być: aktywne techniki psychologiczne - np. tworzenie nastroju chwili, użycie sygnałów dźwiękowych wpływających na świadomość i system decyzyjny odurzenie (środkami farmakologicznymi, alkoholem), obietnice bez pokrycia, manipulacja pozycji, wyszukanie słabych punktów osobnika i wywarcie wpływu na nie, wykorzystanie nieuwagi i podsunięcie gotowych rozwiązań, nie przedstawiając pełnego obrazu (np. umowy), system aktywnego wywarcia wpływu na manipulowanego poprzez nie pozostawienie mu możliwości wyboru (np. w sektach destrukcyjnych),

mar100ek	09.04.2008 20:08:22
Grupa: Użytkownik Lokalizacja: Ohio Posty: 73 #97475 Od: 2007-10-11	Jak pięknie że to forum wspiera nas w tych ostatnich dniach szkoły . Wielkie dzięki

jurrogalin	15.04.2008 20:55:21
Grupa: Użytkownik Lokalizacja: Slupca-City Posty: 108 #100684 Od: 2007-10-14	Dzieki za pomoc ale i tak 2 dostalem